ภูลูกน้อยอยากเป็นดอยลูกใหญ่

     Animal Planet เป็นทีวีช่องที่ผมชอบดูมาก เพราะนอกจากจะทำให้เรารักโลกสีฟ้าใบนี้และเพื่อนร่วมโลกมหัศจรรย์มากมายแล้ว ในที่สุดมันยังสอนให้เรารู้จักตัวเองด้วย ตัวอย่างหนึ่งที่น่าสนใจดี ขอเล่าตรงนี้สักหน่อย เขาถามว่าถ้าคุณต้องติดอยู่บนเกาะเล็กๆกลางทะเลแห่งหนึ่ง โดยไม่มีทางออกไปไหนได้ คุณยังจะมีรูปแบบการใช้ชีวิตกันอย่างตอนนี้หรือเปล่า จากนั้น ทีวีก็ออกสัมภาษณ์ผู้คนมากมายหลายความคิดเห็น ทุกคนต่างบอกว่าจะอยู่อย่างประหยัดโดยใช้ผลิตภัณฑ์จากสัตว์ เช่น นม ไข่ แต่ไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ตัดต้นไม้ ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม เพราะถ้าทำเช่นนั้น เราจะไม่มีอะไรใช้ อะไรกิน และตายในที่สุด

     "ถามทำไมวะ" คำถามนี้เกิดขึ้นในใจผมเช่นกันตอนที่ดูรายการนี้อยู่  จนกระทั้งตอนจบรายการสรุปออกมาเพียงสั้นๆว่า "โลกของเราใบนี้ก็คือเกาะเล็กๆเกาะหนึ่งในจักวาล  ที่เราต่างต้องร่วมกันอาศัยอยู่ โดยไม่มีทางออกไปไหนได้เช่นกัน  และมันยังไม่สายเกินไปหากทุกคนจะเริ่มต้นดูแลเกาะส่วนตัวของคุณเสียใหม่ตั้งแต่วันนี้  จริงอยู่สัตว์แต่ละชนิดต่างก็มีประโยชน์ ความน่ารัก คุณค่า และยังมีอะไรน่าสนใจในตัวพวกเขาอีกมากมายให้เราได้เรียนรู้และยิ้มไปกับความน่าพิศวงให้ค้นหา   คุณรู้ไหม หมูป่าอาศัยอยู่ในรูกันเป็นครอบครัว     เห็บสามารถกระโดดได้ไกลถึง350 เท่าของความยาวตัวมันเอง     วัวตัวผู้จะไม่ผสมพันธุ์ซ้ำกับตัวเมียเดิมอีกเลย    นอกจากคนแล้วโลมาเป็นสิงมีชีวิตเดียวที่มีเพศสัมพันธ์เพื่อความสุขและบันเทิง     ปลาหมึกเป็นหอยชนิดหนึ่ง     หนูกับม้าอาเจียนไม่เป็น     ผีเสื้อรับรสที่ปลายเท้า     ม้าลายมองเห็นได้ในระยะไม่เกิน 5 เมตรเท่านั้น     แมลงสาบสามารถมีชวิตอยู่ได้อีกร่วม 1 สัปดาห์โดยไม่มีหัวและไม่ตายเพราะหัวขาด  แต่ตายเพราะไม่มีปากกินอาหารต่างหาก    สิงโตสามารถมีเพศสัมพันธ์ได้ถึง 50 ครั้งต่อวัน    นกฮัมมิ่งเบิร์ดที่เล็กที่สุดในโลกต้องหาน้ำหวานจากดอกไม้กว่าหนึ่งพันดอกต่อวัน  เพื่ออยู่รอด     งูจงอางสามารถเลื้อยได้รวดเร็วกว่าม้าวิ่งซะอีก    แมลงปอสามารถบินได้เร็วถึง 36 ไมล์ต่อชั่วโมง     ตั๊กแตนตำข้าวตัวผู้ไม่สามารถผสมพันธุ์กับตัวเมียได้ถ้ายังมีหัวอยู่    ตัวเมียต้องตัดหัวผู้ออกเสียก่อน   หมูเงยหน้ามองฟ้าไม่ได้     และหมูสามารถถึงจุดสุดยอดได้ยาวนานต่อเนื่องกันถึง 30 นาที

    ลองคิดดูสิ   ถ้าไม่มีพวกเขาเหล่านี้   เกาะส่วนตัวของเราจะเหงาเพียงใด  ไม่ได้บังคับให้คุณงดรับประทานสิ่งมีชีวิตทุกชนิดหรอก  แต่อย่างน้อยอ่านแพรววันนี้แล้วอยากให้หยุดคิดสักนิด  แล้วค่อยพยายามอยู่แบบเป็นมิตรกับทุกๆชีวิตรอบตัว  ทำเท่าที่ทำได้  แต่ขอเถอะนะ  เริ่มต้นแค่ไม่บี้มด  ตบยุง  ผมก็ดีใจตายแล้ว

    ผมตัดสินใจได้แล้วครับว่า ผมอยากเป็นตัวอะไร  ผมขอเลือกเป็น"หมู"นะครับ  ส่วนเหตุผลนะเหรอ  ถ้าอยากรู้  ลองอ่านเรื่องนี้ใหม่อีกรอบดีๆละกันนะครับ

นมัสเต...............สวัสดีครับ  เจอกันอีกแล้ว ในวันที่เชียงใหม่ ฝนตก ผมเลยนึกเพลงๆหนึ่ง ขึ้นมาได้ เพลงนี้ ผมได้ยินจากรายการทีวี ของเสี่ยวีที(งงมะ) เป็นเพลงที่ขับร้องเป็นครั้งสุดท้าย ของคุณพุ่มพวง ดวงจันทร์ ฟังแล้วมีความหมายดีนะครับ เข้ากับ บรรยากาศในช่วงนี้เป็นอย่างมาก เพลงนี้คือ ขอเพียงที่พักใจ  เดินอยู่กลางลมฝน สู้ทนฟันฝ่า
กายที่มันอ่อนล้า แทบยืนไม่อยู่
เดินต่อไปคงล้ม มันหมดแรงจะสู้
เปิดประตูรับหน่อย ได้ไหม
ยืนอยู่ตรงประตู เนื้อตัวหนาวสั่น
ช่วยแบ่งปันห้องใจ ให้พักสักครู่
ข้างนอกมันเหน็บหนาว ถ้าเธอนั้นเอ็นดู
เปิดประตูรับหน่อย ได้ไหม
อย่าปล่อยให้ฉันยืน อยู่คนเดียวเปลี่ยวใจเหลือทน
ฝ่าพายุฝ่าแดดลมฝน จนมาพบเธอ
อย่าปล่อยให้ฉันรอ ด้วยใจท้อและทรมาน
เปิดประตูให้ฉันพักพิงอิงแอบ สักครั้ง
ถ้าหากใจเธอนี้ มีผู้ใดครอบครอง
มีเจ้าของ จับจองเอาไว้ก่อน
ขอซอกเพียงเล็กเล็ก ที่จะพอซุกนอน
ตื่นขึ้นมา ก็พร้อมจะจากไป
ยืนอยู่ตรงประตู เนื้อตัวหนาวสั่น
ช่วยแบ่งปันห้องใจ ให้พักสักครู่
ข้างนอกมันเหน็บหนาว ถ้าเธอนั้นเอ็นดู
เปิดประตูรับหน่อย ได้ไหม
อย่าปล่อยให้ฉันยืน อยู่คนเดียว เปลี่ยวใจเหลือทน
ฝ่าพายุฝ่าแดดลมฝน จนมาพบเธอ
อย่าปล่อยให้ฉันรอ ด้วยใจท้อและทรมาน
เปิดประตู ให้ฉันพักพิงอิงแอบ สักครั้ง
ถ้าหากใจเธอนี้ มีผู้ใดครอบครอง
มีเจ้าของ จับจองเอาไว้ก่อน
ขอซอกเพียงเล็กเล็ก ที่จะพอซุกนอน
ตื่นขึ้นมา ก็พร้อมจะจากไป
ถ้าหากใจเธอนี้ มีผู้ใดครอบครอง
มีเจ้าของ จับจองเอาไว้ก่อน
ขอซอกเพียงเล็กเล็ก ที่จะพอซุกนอน
ตื่นขึ้นมา ก็พร้อมจะจากไป..จะจากไป..
บางครั้ง ผมก็รู้สึกอย่างนี้ เช่นกัน ..........ขอเพียงที่พักใจ

                 ครั้งแรก สำหรับมนุษย์ทุกผู้ ต่างได้ผ่าน ครั้งแรกมาทั้งนั้น ไม่ว่า จะเป็น การลืมตาดูโลกครั้งแรก ทานข้าวครั้งแรก หรือแม้แต่ มีรักครั้งแรก แต่สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ไมว่าจะครั้งไหน  สิ่งที่ข้าพเจาได้ทำ ย่อมเป็นสิ่งที่สำคัญเสมอ โดยเฉพาะ ความรัก ใครหลายๆคนอาจจะบอกว่า ความรัก เป็นสิ่งที่สวยงาม เป็นสิ่งที่ทำให้โลกกลมๆสีฟ้าๆ ใบนี้น่าอยู่ แต่หลายๆคนกลับมองความรักในอีกมุมหนึ่ง บางคนอาจจะว่า ความรักทำให้โลกตาบอด ความรักทำให้เกิดปัญหาสังคม หรือแม้กระทั่ง ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุก แต่สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ไม่ว่าใครจะนิยามให้ความหมายและกำหนดรูปแบบความรักเป็นยังไง  ความรัก ก็ยังเป็ฯความรักอยู่เสมอ ข้าพเจ้าเปรียบความรักเหมือนกันผีเสื้อ(บางเวลาก็เหมือนแมลงวัน) เพราะ เมื่อใดที่เราต้องการมัน มันก็จะบินหนีไป แต่เมื่อใดก็ตามที่เรารู้สึกเฉยๆ มันก็จะบินมาหาเราเอง มีใครหลายๆ คนได้บอกข้าเจ้าว่า จงเข้าใจในรัก แต่จะมีใครสักคน ที่ทำเช่นนั้นได้  ข้าพเจ้าคิดว่า ความรักนั้น เป้ฯความรู้สึกที่ยากจะอธิบายได้ แต่เราสามารถรับรู้ได้ด้วยหัวใจ ข้าพเจ้ารู้สึกทราบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณของพระผู้เป็ฯเจ้า ที่ทรงประทานความรักมาให้แก่มลมนุษยชาติ แต่พระองค์ก็ทรงลืมที่จะประทานวิธิใช้ความรักมาให้ด้วย เพราฉะนั้น เวลาที่เราผิดหวังกับความรัก ก็คิดซว่า เราได้ช่วยกันเขียนิธีใช้ความรักให้แก่คนรุ่นหลังต่อไป ก็แล้วกัน  แต่อย่าลืมว่า จงใช้ความรักให้เป็นแล้วเราจะได้็เป็นคนที่รัก...สักวัน